Het nieuwe Paleis van Justitie: mooi marmer is niet lelijk

Een strafrechtadvocaat die over lelijke dingen in Amsterdam schrijft. Dan denk je: dit zal wel over de vele verwerpelijke strafbare feiten van zijn cliënten gaan (lees: de vermeende strafbare feiten die beweerdelijk door mijn cliënten zijn begaan). Nee, daar gaat het in dit pleidooi niet over. Het etiket ‘fascinerend lelijk’ drong zich aan mij op bij mijn eerste bezoek aan het nieuwe Gerechtshof Amsterdam. Ik ga ervan uit dat je daar nooit bent geweest. En als dat wel het geval is, dat je dat misschien het liefst zal verzwijgen. Sinds april hebben de raadsheren van het Hof de Prinsengracht verlaten om na 180 jaar een gloednieuw marmeren Paleis van Justitie te betrekken dat is gebouwd op het IJ.

‘Fascinerend lelijk’ slaat niet op het uitzicht en zelfs niet op het gebouw zelf. ‘Fascinerend lelijk’ slaat op het interieur. Marmeren wanden en vloeren, veel glas, glimmend chroom en een reliëfplafond van glanzend kersenhout, afgemaakt met langwerpige rode lampen naast de toegangsdeuren tot de zittingszaal, die branden als de zaal bezet is. En kunst, veel ‘kunst’, grote brokken kunst. Liftdeuren die uit spiegelend chroom bestaan, die open gaan en een liftruimte laten zien met spiegels, rondom. Mijn cliënt – een souteneur verdacht van betrokkenheid bij het uitbuiten van raamprostituees – vond het een schitterend, smaakvol ingericht pand, “met de uitstraling van het sjiekste bordeel dat -ie ooit had gezien”.

Iedereen oordeelt anders over het interieur van het Hof. De raadsheren zijn in elk geval niet onverdeeld positief over de nieuwe werkplek. Tijdens mijn eerste zitting op het nieuwe Hof vroeg de Voorzitter, wat ik ‘ervan’ vond. Ik heb voorzichtig gezegd dat ik het nog niet wist. De Voorzitter gaf me te kennen dat hij het wel wist, maar dat het misplaatst zou zijn dat oordeel in het openbaar te vellen. Een andere cliënt die al vaker had moeten aftikken bij het Hof vanwege criminele winsten in de hasjhandel, was blij dat hij een bijdrage had kunnen leveren aan “de statuur van de edelgrootachtbaren”, zoals hij dat noemde. “Weet jij eigenlijk bij wie ze al dat marmer in beslag hebben genomen?”

Ik raad je aan zelf een kijkje te gaan nemen en een oordeel te vellen. Je kunt namelijk gewoon naar binnen, het is een openbaar gebouw. Er gelden uiteraard wel regels: telefoon uit, broek even boven de boxer optrekken (een baardje mag!). Zelfs de meeste zittingen zijn openbaar en het meemaken van een zitting is ook een hele ervaring. Het is fascinerend. Fascinerend lelijk op een manier dat het mooi wordt. Dat kan. En eenmaal binnen niet mopperen over wat het gekost heeft, want het heeft ‘wat’ gekost. En ja, het Paleis is alweer aan een verbouwing toe. Kijk nou eerst maar eens rond.

 

Deze column is geschreven door mr. P.P.J. van der Meij, voor Ourground.

‹ Terug naar overzicht
Cookie settings
Wij gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website voor de bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken.
Cookie Policy
Cookie Settings
Accepteer Cookies
Wij gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website voor de bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken
Cookie Policy
Cookie Settings
Accepteer Cookies